وقتی سلامت، پشت درهای بروکراسی میماند؛ آیا همتی برای راهاندازی «آتیه» سقز وجود دارد؟
مرکز تصویربرداری آتیه؛ سرمایهای راهبردی برای سلامت شمالغرب و کوردستان
راهاندازی مرکز تصویربرداری آتیه سقز را باید یکی از مهمترین پروژههای حوزه سلامت در شمالغرب کشور دانست؛ پروژهای که در صورت بهرهبرداری، نه تنها سطح خدمات تشخیصی در شهرستان سقز را متحول میکند، بلکه میتواند این شهر را به یکی از قطبهای تصویربرداری پزشکی در منطقه شمالغرب و کوردستان تبدیل کند.
بر اساس اعلام سرمایهگذار، بهزودی دستگاه MRI فیلیپس Helium-Free در این مرکز نصب خواهد شد؛ فناوری پیشرفتهای که نمونه مشابه آن در غرب کشور وجود ندارد. این دستگاه علاوه بر انجام تصویربرداری از تمامی ارگانهای بدن، قابلیت انجام MRI قلب را نیز دارد؛ خدمتی که تاکنون بیماران منطقه برای دریافت آن ناچار به سفر به مراکز درمانی بزرگتر بودند.
در کنار این فناوری، تجهیز مرکز به سیتیاسکن پیشرفته، امکان انجام سیتی آنژیوگرافی قلب، دستگاه سنجش تراکم استخوان و سامانههای تصویربرداری مجهز به هوش مصنوعی که با بازسازی تصاویر، کیفیت تشخیص را افزایش میدهند، نشان میدهد این پروژه صرفاً یک مرکز درمانی نیست، بلکه یک زیرساخت پزشکی مدرن و آیندهنگر است.
فراتر از درمان؛ گامی در مسیر توسعه اقتصادی
اهمیت این پروژه تنها به حوزه درمان محدود نمیشود. ایجاد چنین مرکزی میتواند از چند منظر برای سقز ارزشآفرین باشد:
– کاهش اعزام بیماران به سنندج، تبریز و تهران و صرفهجویی در هزینه و زمان درمان.
– افزایش سرعت تشخیص بیماریها و ارتقای کیفیت خدمات پزشکی.
– ایجاد فرصتهای شغلی مستقیم و غیرمستقیم در حوزه سلامت.
– تقویت جایگاه سقز در جذب پزشکان متخصص
– فراهم شدن بستر توسعه گردشگری سلامت (توریسم درمانی) برای مراجعهکنندگان شهرستانهای اطراف و حتی استانهای همجوار.
در شرایطی که توسعه زیرساختهای درمانی یکی از شاخصهای پیشرفت شهری محسوب میشود، وجود چنین مجموعهای میتواند مزیت رقابتی مهمی برای سقز باشد.
سرمایهگذاری که به جای توسعه، گرفتار بروکراسی شد
این پروژه در ساختمانی اجرا شده که پیشتر کاربری تجاری داشته و با سرمایهگذاری بخش خصوصی، بازطراحی و به یک مجموعه درمانی تبدیل شده است؛ اقدامی که به گفته سرمایهگذار، با هدف ارتقای خدمات تخصصی پزشکی و افزایش دسترسی مردم منطقه به تجهیزات پیشرفته انجام شده است.
اما از گذشته تاکنون این طرح با دو مانع جدی روبهرو بوده؛ موانعی که ادامه فعالیت آن را با ابهام مواجه و هزینههای زیادی بر سرمایهگذار کرده است.
نخست، صدور جریمه و عوارض غیرمرتبط تعیین شده از سوی شهرداری سقز به دلیل آنچه، کارشناس تغییر کاربری از تجاری به درمانی عنوان کرده بود که با بررسی موضوع توسط فرمانداری، استانداری و نهادهای نظارتی و همراهی شهرداری تا حدودی حل شد.
وعدههای بانکی که به نتیجه نرسید
مانع دوم و اصلی، بنابه بررسی های به عمل آمده، مربوط به تعلل و بوروکراسی بانک ملی استان کوردستان در پرداخت تسهیلات مصوب است.
براساس مصوبات، قرار بوده مبلغ ۱۶۷ میلیارد تومان تسهیلات خرید تجهیزات در اسفندماه ۱۴۰۴ به سرمایه گذار پرداخت شود اما با وجود گذشت ۹ ماه، پرداخت این تسهیلات همچنان به تعویق افتاده و هر بار با دلایل جدید و محدودیت هایی مواجه شده است.
داستان سختگیری بانکها در حوزه تضامین و مشکلات ایجادشده در روند همکاری بانکهای ملی و سپه در این حوزه، موضوع دیگری است که می طلبد دستگاه های نظارتی به صورت کلی بررسی کنند.
توسعه با شعار محقق نمیشود
واقعیت این است که مسئولان همواره بر ضرورت جذب سرمایهگذاری، حمایت از بخش خصوصی و توسعه زیرساختهای درمانی تأکید میکنند، اما معیار اصلی، عملکرد دستگاههای اجرایی در مواجهه با چنین پروژههایی است.
اگر پروژهای که میتواند سطح خدمات سلامت منطقه را ارتقا دهد، اشتغال ایجاد کند، از خروج بیماران جلوگیری کند و زمینهساز گردشگری سلامت باشد، چرا باید در پیچوخم بروکراسی، جریمههای سنگین و تأخیر در اجرای تعهدات بانکی متوقف شود؟ حال این مساله یا ذهنیت مطرح میشود که پیام چنین برخوردی برای سایر سرمایهگذاران چیست؟
بدیهی است نهادهای اداری، شهری و بانکها نیز موظف به رعایت قوانین، ضوابط شهرسازی و مقررات بانکی هستند؛ با این حال، انتظار میرود در پروژههایی که منفعت عمومی قابل توجهی دارند، از همه ظرفیتهای قانونی برای تسهیل امور، رفع ابهامها و جلوگیری از توقف سرمایهگذاری استفاده شود.
