هماهنگی بصری؛ اصل فراموششده در مبلمان شهری سقز
– گلاویژ کریمی
نیمکتهای شهری علاوه بر کارکرد فیزیکی، بخشی از هویت بصری شهر را شکل میدهند. در رنگآمیزی اخیر نیمکتها در محیط شهری سقز از جمله شهرک دانشگاه، استفاده از رنگ قرمز تند در کنار پایههای سفید، هرچند به دیدهشدن بیشتر نیمکت کمک کرده و جلوهای تند به آن بخشیده است، اما با اصول زیباییشناسی محیطی و هماهنگی با فضای سبز اطراف چندان سازگار نیست.
غلبه رنگ بر فضا
رنگ قرمز از نظر روانشناسی، رنگی هیجانانگیز، تند و جلبکننده توجه است. به همین دلیل، به جای آنکه نیمکت بهعنوان عنصری برای استراحت و مکث در محیط عمل کند، به نقطهای غالب در منظر شهری تبدیل شده است. این موضوع میتواند از حس آرامش و تعادل بصری فضا بکاهد.
گسست از طبیعت و کاهش کیفیت بصری
در محیطی که درختان، چمن و رنگهای طبیعی حضور دارند، استفاده از رنگهای ملایمتر یا رنگ طبیعی چوب معمولاً هماهنگی بیشتری ایجاد میکند. همچنین پوشش کامل چوب با رنگ براق، بافت طبیعی مصالح را پنهان کرده و جلوهای مصنوعی به نیمکت میدهد. از سوی دیگر، خراشیدگی و فرسودگی رنگ در این طیفهای تند بیشتر به چشم میآید و در طول زمان از کیفیت منظر شهری میکاهد.
سخن پایانی
هرچند رنگهای شاد و پرانرژی میتوانند به سرزندگی فضاهای عمومی کمک کنند، اما در طراحی مبلمان شهری باید میان نشاط، آرامش و هماهنگی با محیط تعادل برقرار شود. انتخاب رنگهای متناسب با بستر طبیعی و هویت مکانی، معمولاً به خلق فضایی دلپذیرتر و ماندگارتر برای شهروندان منجر خواهد شد، آنچه در رنگآمیزی اخیر نیمکتها در سقز دیدهمی شود حاکی از عدم تخصص و توجه به حس زیبایی شناختی و آرامش است که نیازمند تجدیدنظر است.
